من هم مي‌ميرم 
اما نه مثل غلامعلي  
كه از درخت به زير افتاده  
                   پس گاوان از گرسنگي ماغ كشيدند 
                   و با غيظ شاخه‌هاي خشك را جويدند  
                   چه كسي براي گاوها علوفه مي‌ريزد؟ 
 من هم مي‌ميرم 
اما نه مثل گلبانو  
كه سر زايمان مرد  
           پس صغرا مادر برادر كوچكش شد  
           و مدرسه نرفت  
           چه كسي جاجيم مي‌بافد؟  
من هم مي‌ميرم 
اما نه مثل حيدر  
كه از كوه پرت شد  
             پس گرگها جشن گرفتند 
و خديجه بقچه‌هاي گلدوزي شده را  
                       در ته صندوقها پنهان كرد  
                       چه كسي اسبهاي وحشي را رام مي‌كند؟  
من هم مي‌ميرم 
اما نه مثل فاطمه 
از سرماخوردگي 
                     پس مادرش كتري پر سياوشان را  
                                در رودخانه شست 
                     چه كسي گندمها را به خرمنجا مي‌آورد؟  
من هم مي‌ميرم 
اما نه مثل غلامحسين  
از مارگزيدگي  
         پس پدرش به دره‌ها و رودخانه‌هاي بي‌پل 
                     نگاه كند و گريست  
         چه كسي آغل گوسفندان را پاك مي‌كند؟ 
 
من هم مي‌ميرم 
اما در خياباني شلوغ  
در برابر بي‌تفاوتي چشمهاي تماشا 
زير چرخهاي بيرحم ماشين  
ماشين يك پزشك عصباني  
وقتي از بيمارستان دولتي برمي‌گردد 
پس دو روز بعد  
در ستون تسليت روزنامه  
زير يك عكس 4×6 خواهند نوشت 
اي آن كه رفته‌اي ... 
چه كسي سطلهاي زباله را پر مي‌كند؟  

سلمان هراتي

* این شعر را سلمان هراتی چند روز قبل از مرگش در یک تصادف رانندگی سروده است!

دوشنبه ٢ آبان ۱۳۸٤ساعت ٢:۳٥ ‎ب.ظ توسط دکتر سینوحه نظرات ()
تگ ها: